just an inspiration

นักเขียนคนหนึ่ง (หรือที่เขาเรียกตัวเองว่าครูชั้นรอง) เกิดไปตกหลุมรักสาวที่พักอาศัยอยู่ในอาพาร์ตเมนท์เดียวกันเข้าอย่างบังเอิญ

วันที่เจอกันวันแรก เธอกำลังอ่านหนังสือของเขาอยู่ เขาจึงแกล้งเข้าไปคุยกับเธอถึงเรื่องหนังสือเล่มนั้น และสุดท้ายก็อดที่จะเฉลยไม่ได้ว่า เขาเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเอง

หลังการทำความรู้จักกันครั้งนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืบคลานไปเรื่อยๆตามระดับกาลเวลา ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี ปัญหาอย่างเดียวของเรื่องนี้ก็คือว่า เขามีคนรักอยู่แล้ว มันเป็นรักที่ยาวนาน และเขาไม่คิดว่าจะจบมันลงได้ เรื่องทั้งหมดจึงยังคงค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น

ครั้งล่าสุดที่คุยกันเราถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้
“แล้วกับสาวข้างห้องที่อ่านหนังสือของพี่คนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
“หนีไปแล้ว”
ไม่น่าถาม… แล้วเราจะไปอย่างไรต่อดี
“หว๋า แล้วเสียใจไหม”
“ไม่หรอก แค่แรงบันดาลใจ”

ใจเราหายวูบวาป